Is de sollicitatieplicht een oplossing?

31-5-2017 / 12:28
Sollicitatieverplichtingen een oplossing?

Het verliezen van jouw baan is een ervaring die je liever niet op doet, toch heeft een groot deel van de arbeidsmarkt hier last van. Wanneer je jezelf aangemeld hebt bij het UWV, begint een traject waar de nodige vraagtekens bij gesteld worden. Het UWV wordt gezien als een instantie die ondersteunend werkt in de zoektocht naar een nieuwe, passende baan. Aan de andere kant wordt het UWV juist als belastend ervaren in de zoektocht naar en nieuwe, passende baan.
Het vervelende is dat het UWV een overheidsinstantie is en zij zorg dienen te dragen dat de, door de overheid opgestelde regels, nageleefd worden. Een van deze regels is de sollicitatieplicht voor behoud van uitkering, met als doel de werkzoekenden blijvend te motiveren om die ene passende baan te laten vinden. Maar is deze gestelde regel wel een meerwaarde in het proces, of draagt deze regel er nu juist aan bij dat het averechtse gerealiseerd wordt?

In al mijn blogs ben ik open en eerlijk en dus ook in deze. Ik kan niet meer doen dan mijn persoonlijke ervaring met jullie (de lezers) te delen en zo mijn persoonlijke mening proberen te onderbouwen.

Kort na mijn aanmelding bij het UWV kwam ik er al snel achter dat ik een ambitie had om voor mezelf te gaan beginnen, echter was ik door regelgevingen verplicht te voldoen aan mijn sollicitatieplicht wat ik natuurlijk helemaal begreep. In mijn WW-periode voldeed ik al aan de eisen door een sollicitatie per week in te leveren. Dat was totaal geen opgave, want die ene passende vacature kreeg ik wel gevonden. De rest van de week kon ik dan besteden aan marktonderzoek voor het latere Jobconnecto. Na een gesprek met mijn casemanager, kreeg ik de kans om in 6 weken tijd mijn bedrijfsplan/financieringsplan te schrijven en mijn financiering rond te krijgen. Toen dit laatste erg lastig bleek kwam ik al snel weer terug in het sollicitatieproces. Niet alleen was het vervelend dat ik mijn droom niet kon na leven, ook werd ik geconfronteerd met het feit dat ik steeds lastiger passende functies gevonden kreeg. Na verloop van tijd kreeg ik de melding dat ik onder mijn 'niveau'  moest gaan solliciteren en daardoor ook minder inkomen moest accepteren.
Natuurlijk schrok ik hiervan, want ik had mezelf juist de afgelopen 16 jaar naar een goed modaal inkomen mogen werken. Ik had daar nu nog maar 70% van en kreeg nu de eis om daaronder te gaan solliciteren. Wanneer je dan gaat rekenen gaat het ineens erg hard met de achteruitgang, maar goed ik wilde ook aan het werk natuurlijk en dus ik ging verder met zoeken. Een voordeel was dat ik door deze gestelde eis wel weer meer sollicitatiemogelijkheden kreeg.

Einde WW komt in zicht.

Helaas wilde het mij maar niet lukken om aangenomen te worden bij bedrijven waar ik solliciteerde. Ik snapte er werkelijk niets van. Als ik naar mijn CV keek, zag ik dat ik aansloot op de gestelde functie-eisen en ervaring, maar toch kreeg ik geen reactie of een "nee" als antwoord ( waar ik gek genoeg vaak blij mee was, want ik had in ieder geval een antwoord ontvangen). De periode dat mijn WW afliep kwam steeds dichterbij en ik begon hem langzaam te knijpen. Sterker nog, je hoorde vele spookverhalen dat je jouw eigen woning eerst diende op te eten alvorens je in aanmerking zou komen voor een bijstandsuitkering. Ik zal jullie bekennen dat er momenten waren dat het huilen mij nader stond dan het lachen. Ik werd oprecht bang dat ik mijn huis moest verkopen en met een enorme schuld de uitkering in zou gaan. (De huizenmarkt was destijds erg slecht)
Het moment van aanvragen van mijn bijstandsuitkering vergeet ik nooit. Ik werkte al vanaf mijn 11e jaar en had me via de tuinbouw (preizetten, wortelstrekken en aarbeikassen), evenementenzorg, Koninklijke Marine en sales opgewerkt naar plaatsvervangend ploegleider bij Linde gas in Eindhoven. Ik had dus nog nooit mijn handje op gehouden en moest nu die ene stap gaan zetten naar de gemeente.......
Het was een drempel waar ik mezelf echt overheen heb geduwd, want ik had helaas geen andere keus. 

Gekort worden.

Eenmaal de aanvraag ingediend te hebben kreeg ik een eisenpakket waar ik van schrok. Ik diende 5 sollicitaties per week in te leveren en trainingen te volgen voor behoud van uitkering. Natuurlijk snapte ik het volgen van die trainingen absoluut, maar 5 sollicitaties in een week? Ik kreeg bij 1 sollicitatie in de week al geen reactie, laat staan 5 dacht ik. Maar goed, ik ging vol aan de bak en zocht naar beschikbare, passende vacatures. Je zal het erg vreemd vinden misschien, maar naar een aantal weken zijn deze er dus niet meer. Het vacatureaanbod was erg laag en om nu te gaan solliciteren naar vacatures boven mijn kwaliteiten leek mij geen optie.

Op een dag ging mijn telefoon en kreeg ik de casemanager aan de lijn met de vraag waar ik was. Ik gaf aan dat wij de dag erop een afspraak hadden. Helaas bleek ik me vergist te hebben. De afspraak stond gepland voor deze dag. Alsnog  heb ik de afspraak naar de dag erop verzet. Tijdens deze afspraak kreeg ik te horen dat mijn uitkering eenmalig met 5% gekort werd. Reden: niet gekomen op een afspraak. Ik verbaasde mij oprecht en gaf te kennen dit niet leuk te vinden. Ik was immers van gedachte dat we de dag erop een afspraak hadden. Mijn casemanager ging vervolgens verder en deelde mij mede dat wanneer ik niet voldeed aan de 5 sollicitaties in de week ik met 25% gekort zou worden op mijn bijstandsuitkering.
Ik kan jullie vertellen dat er toen iets gebeurde met mij. Ik ben alleenstaande ouder met een koopwoning, wanneer je dan € 970,00 per maand ontvangt en de gemeente jou wilt korten met 25% schrik je enorm. Geloof me, ik ben gaan solliciteren! HBO, WO, Universitair, noem maar op en ik solliciteerde er op. Er kwamen functies voorbij waar ik nog nooit van gehoord had, maar ik solliciteerde erop. Wanneer je erover nadenkt weet je dat dit natuurlijk gekkenwerk was. Dat vond de gemeente ook trouwens, want dit was niet de bedoeling zeiden ze. Maar goed, zij dwongen mij daar helaas wel toe. Ineens kwam er bij mij een moment van besef waarbij alle puzzelstukjes in elkaar vielen en ik begreep waarom ik tijdens mijn WW periode geen reacties ontving op mijn vele sollicitaties. Iedereen bij het UWV of gemeente wordt door regelgevingen gedwongen tot het solliciteren op vacatures waar men toch niet voor in aanmerking komt. De overheid had in mijn beleving een regelgeving bepaald wat het vinden van werk niet beïnvloed, maar juist tegen ging werken. Ik ging met mijn sollicitatieactiviteiten juist mijn probleem (het verliezen van een deel van mijn uitkering) verleggen naar de bedrijven waar ik solliciteerde. Ik viel bedrijven lastig met sollicitaties waar wij beide van wisten dat ik er toch niet voor aangenomen zou worden. En het vervelende was dat ik hier niet de enige in was. Ongeveer 650.000 geregistreerde werkzoekenden deden dit.

Gedwongen 'Spam-sollicitanten'

We gaan even rekenen; gemiddeld heb je per geregistreerde werkzoekende gemiddeld 5 sollicitaties per week. Hierdoor gaan er gemiddeld per week 3 miljoen sollicitaties uit. 3 miljoen sollicitaties per week en dan vond ik het vreemd dat ik geen reactie ontving van bedrijven. Bedrijven werden helemaal gek van al die sollicitanten natuurlijk.
Ik noemde mijzelf ineens een 'spam-sollicitant'. Ik spamde bedrijven met mijn sollicitaties,wetende dat ik toch niet aangenomen zou worden en dat alleen omdat ik anders mijn uitkering zou verliezen.
Vandaag de dag is het niet veel anders en om dit te testen zijn wij een samenwerking aangegaan met bedrijven die erg veel last kregen van 'spam-sollicitanten'. Uit deze samenwerking bleek dat tussen de 85% tot 90% totaal geen interesse had in het bedrijf en/of hun openstaande vacature. Zij solliciteerde om te solliciteren ivm het behoud van hun uitkering. Deze cijfers lieten mij enorm schrikken, maar onderbouwden wel mijn voorgevoel. Bedrijven krijgen gemiddeld 40 tot 50 sollicitaties per vacature en vaak van werkzoekenden die toch niet in aanmerking zouden komen. Het opleggen van een sollicitatieplicht kan een averechtse werking veroorzaken wat de arbeidsmarkt niet ten goede kan komen. Bedrijven zien niet snel genoeg meer de juiste kandidaten en proberen momenteel de gekste dingen om maar te selecteren. De meest gekke manieren van selecteren zijn mij ten oren gekomen: "o ik kijk soms alleen al naar de namen en dan weet ik al of ze wel of niet op gesprek mogen komen.” of “tja, ik druk gewoon op verwijderen en dan verwijder ik het meeste in de inbox. Welke dan overblijven ga ik doornemen.” Een vorm van onbedoelde discriminatie ontstaat door een opgelegde druk vanuit de overheid. En ja, er zijn bedrijven die aangeven dat ze alles lezen, maar beantwoorden dan weer niet alles. De reden is simpel en soms begrijpelijk; Er is gewoonweg geen tijd en ruimte om deze 'spam-sollicitanten' te beantwoorden.
Helaas vergeten bedrijven vaak dat tussen deze groep wel geschikte kandidaten zitten die nu geen antwoord krijgen en misschien wel erger, geen kans.

Mijn visie hierover.

In mijn beleving is er een situatie ontstaan waarbij er met goede intenties een vervelende situatie ontstaan is. En ja, ik spreek ook bedrijven die dan aangeven al deze kandidaten in hun bestand te plaatsen. Maar ik denk dat iedereen wel weet dat zij echt geen bestand hebben waar ruim 600+ kandidaten in zitten om die bij een nieuwe vacature weer door te spitten. Niet voor niets doen bureau's, vacaturewebsites, vacatureapps etc het zo goed tegenwoordig. Alleen blijven al deze platformen het probleem houden van 'spam-sollicitanten'.
De overheid heeft gezocht naar een methode om werkzoekenden aan het werk te krijgen, maar lijken nu steeds meer een omgeving gecreëerd te hebben waarbij er een tsunami aan sollicitanten de markt lijkt te overspoelen. Meer werk in het zelfde aantal uren,met hetzelfde budget lijkt geen verbetering te zijn op de arbeidsmarkt.

Vanuit deze beleving is Jobconnecto ontwikkeld. De juiste kandidaten op de juiste vacatures. Hierdoor krijg je meer rust voor zowel vacatureaanbieders als werkzoekenden op de markt. Dit bespaard bedrijven niet alleen tijd, maar ook veel frustraties en geld. Werkzoekenden worden hierdoor sneller gezien en krijgen zo een eerlijkere kans op een passende baan. En laten we eerlijk zijn, dat is uiteindelijk het ultieme doel van iedereen. En ja, veel lezers zullen denken dat werkzoekenden niet moeten klagen maar solliciteren, maar besef dan wel dat te vaak en te veel solliciteren geen effect heeft op het verkleinen van de werkeloosheid. Hier zijn vele andere oplossingen voor, wellicht een mooi stukje voor een volgende blog ;)


 

Maak een account aan

© 2016 Jobconnecto. Alle rechten voorbehouden